دیر سوز کننده ها ( Flame Retardants)

در دو دهه اخیر بدلیل وضع قوانین جدید دولتی در رابطه با ایمنی مصرف کنندگان، دیر سوزکننده ها رشد شگرفی داشته اند. میزان اشتعال پذیری یک پلیمر اصلی با نحوه تجزیه آن در دمای پایین و تولید محصولات گازی و چگونگی سوختن این محصولات تعیین می گردد. بعضی از پلیمرها مثل PVC سخت غیر قابل اشتعال هستند در حالیکه بعضی دیگر مثل پلی اتیلن، پلی استایرن، ABS و پلی استر کاملا اشتعال پذیر بوده و به دیرسوز کننده نیاز دارند.

دیر سوز کننده های مورد مصرف در صنایع پلاستیک ها از طریق یک یا چند مکانیسم عمل می کنند:

۱-دیرسوز کننده با آزاد کردن یک محصول گازی در روی پلاستیک مشتعل شده غلظت گازهای قابل اشتعال را کم می کند و مزاحم واکنش تولید رادیکال آزاد شده و مانند یک تله رادیکال های آزاد را مهار می کند. اغلب دیر سوزکننده های هالوژن دار بدین طریق عمل می کنند.

۲-دیرسوز کننده می تواند در روی سطح پلیمر لعاب تشکیل دهد یا به تشکیل ذغال سنگین کمک کند در نتیجه در سطح پلیمر عایق حرارتی تشکیل شده و به جدا شدن شعله از منبع سوخت کمک می کند برای مثال ترکیبات مولیبدن تقریبا از طرزیق تشکیل ذغال عمل می کنند.

۳- یک دیرسوز کننده می تواند از طریق جذب حرارت نیز عمل کند یعنی یک چاله حرارتی تشکیل دهد. معمولا اینکار از طریق جذب حرارت برای تبخیر آبی که معمولا بصورت آب هیدرانه دردیر سوزکننده وجود دارد انجام می گیرد. آلومینیم تری هیدرات مثال خوبی از دیرسوز کننده هایی است که با این مکانیسم کار می کنند.

۴- بالاخره یک دیرسوز کننده امکان دارد با شتاب داده به سرعت ذوب پلیمرها موجب ذوب شدن آن ها شده و آن ها را از محل اشتعال دور نماید. بعضی از نرم کننده های دیرسوز کننده به این شکل کار میکنند. امروزه در صنعت پلاستیک ها دیرسوز کننده های زیر معمولا مورد استفاده قرار می گیرند: اکسید آنتیموان (قیمت بسیار بالا)، ترکیبات کلر دار و برم دار، ترکیبات مولیبدیوم و ترکیبات فسفر دار، ATH( آلمینیوم تری هیدرات)، ترکیبات فسفردار.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلیه حقوق مادی و معنوی برای این وبسایت محفوظ می باشد.